Ένα τραίνο πέρασε από πάνω μου. Για την ακρίβεια ακόμα περνάει. Τα βαγόνια δεν μοιάζουν να 'χουν τελειωμό και εγώ βρέθηκα δεμένος στις ράγες μαζί με πολλούς Έλληνες. Γι' αυτό και τον τελευταίο καιρό δεν γράφω συχνά στο blog. Και εκεί με την μούρη στο χώμα, τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και το αβάσταχτο φορτίο στη πλάτη παρακολουθώ όλη αυτή την κακόγουστη παράσταση με πρωταγωνιστές όλα αυτά τα ανθρωπάρια που σώνει και καλά θέλουν να μας σώσουν. Δεν θα ασχοληθώ με Σαμαράδες, Βενιζέλους, Καμένους, Κουβέληδες, Μιχαλολιάκους, Μάκη, Τάκη, Σούλα κατσαριδάκια μου γλυκά. Θα μείνω στην αριστερά, ή τέλος πάντων σ' αυτούς που διεκδικούν, ή διεκδικούσαν, μια θέση σε εκείνη την πλευρά του πολιτικού φάσματος. [click to continue…]
Και μερικές σκόρπιες σκέψεις για τα αποτελέσματα των εκλογών.
Εντύπωση δεν μου έκανε το αποτέλεσμα της Χρυσής Αυγής αλλά το γεγονός ότι άκουγα χθες στα ραδιόφωνα διάφορους να να λένε, χωρίς να ντρέπονται, πως ψήφισαν Χρυσή Αυγή και μάλιστα συνειδητά. Πόσοι μαλάκες χωράνε σ' αυτόν τον τόπο πια;
Για την αναιμική άνοδό του, το ΚΚΕ θα πρέπει να αναζητήσει τα αίτια εντός και εκτός του κόμματος. Δεν θα σταθώ σε λεπτομέρειες. Θα το κάνω κάποια στιγμή αλλά όχι τώρα. Το Ριζοσπαστισμό όμως της κοινωνίας τον εμποδίζουν τόσο ισχυροί εξωτερικοί παράγοντες όσο και λάθη στην στρατηγική. Ποιος μπορεί να εκτιμήσει για παράδειγμα το πόσο επηρεάζεται το εκλογικό σώμα όταν 4 μέρες πριν τις εκλογές μέσα από την εκπομπή με την μεγαλύτερη τηλεθέαση στην χώρα (Λαζόπουλος), γίνεται ξεκάθαρη προπαγάνδα υπέρ συγκεκριμένου κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) και εναντίον του ΚΚΕ (για να αναφέρω το ελάσσων); Ποιος μπορεί να εκτιμήσει επίσης το πόσο μπερδεύεται το εκλογικό σώμα όταν δεν διατυπώνεις από νωρίς και με σαφήνεια την πρόταση σου για την εξουσία και αφήνεις να πλανάται το πως δεν έχεις πρόταση (μαζί με τα διάφορα γραφικά που ανασύρονται από καιρού εις καιρόν "Θα μας πάρουν οι κομμουνιστές τα σπίτια και τις δουλειές." κλπ...). Θα επανέλθω.
Ουσιαστικά σ' αυτές τις εκλογές αναμετρούνται δυο κόμματα (το ίδιο γινόταν βέβαια και στις προηγούμενες, απλά το τοπίο πλέον είναι λιγότερο θολό): το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ, το... ευρύτερο ΠΑΣΟΚ αν θέλετε. Η εργατική τάξη απ' την μια και το εξωραϊσμένο προσωπείο της αστικής τάξης απ' άλλη. Προσέξτε: το ΠΑΣΟΚ θέλει βεβαίως να παραμείνει ΠΑΣΟΚ μετά από 40 χρόνια... επιτυχίες. Η ΝΔ είναι απλά η μεγαλοαστική εκδοχή του ΠΑΣΟΚ πασπαλισμένη με λίγο εθνικισμό για να μην καρφωνόμαστε. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να γίνει ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ και πλέον το λένε ανοιχτά και ξεκάθαρα, δεν το κρύβουν. Ο Κουβέλης πάντα ήταν ΠΑΣΟΚ ο άνθρωπος. Η ΑΝTΑΡΣΥΑ ακολουθεί την γνωστή διαδρομή, πρώτα ΣΥΡΙΖΑ και μετά ΠΑΣΟΚ. Τα διάφορα αστικά περιτρίμματα, είτε με φιλελεύθερο προφίλ (ΔΗΣΥ, Δράση κλπ), είτε με αντιδραστικό (Καμμένος, ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή κλπ), ξέρουν πως ο δρόμος για την εξουσία περνάει απ'... το ΠΑΣΟΚ. Ξέρουν δηλαδή πως για να βάλουν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι της εξουσίας πρέπει, αφού σπείρουν τον φόβο, να ενδυθούν ένα φιλολαϊκό χιτώνα, να ξεγελάσουν την εργατική τάξη και να αρπάξουν τις ψήφους της. Τώρα που η οικονομική κρίση κάνει τις διαφορές μεταξύ του ΚΚΕ και των υπολοίπων ακόμα πιο εμφανείς, τώρα που πέσαν οι μάσκες, όσοι ανήκετε στην εργατική τάξη, στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, όσοι αναγνωρίζεται το δίκιο του εργάτη, δεν έχετε καμιά δικαιολογία για την λάθος ψήφο. Αυτό που χωρίζει τους πολλούς απ' τους λίγους δεν είναι ούτε το μνημόνιο, ούτε η εθνικότητα, ούτε το νόμισμα, ούτε η ποικιλόχρωμη και ποικιλότροπη ανάπτυξη (πράσινη, βιώσιμη, ήπια, αειφόρος και τα κέρατά τους τα τράγια). Αυτό που χωρίζει τους πολλούς απ' τους λίγους είναι η τάξη. Το ζήτημα λοιπόν είναι απλό: το πραγματικό δίλημμα είναι εργασία ή κεφάλαιο; ΚΚΕ ή ΠΑΣΟΚ. Διαλέξτε. Θεμιτή κάθε επιλογή αρκεί να γίνεται συνειδητά.
Αφού λοιπόν έχει περάσει η μισή σου ζωή διαπιστώνεις πως:
Θεοί και διάολοι δεν υπάρχουν.
Πολλά από αυτά που έμαθες στο σχολείο είναι ψέματα.
Τα περισσότερα από όσα σου λέει η κυβέρνηση είναι ψέματα.
Τα περισσότερα από όσα υπόσχεται η αντιπολίτευση είναι ψέμματα.
Τα περισσότερα από όσα σου λέει η τηλεόραση είναι ψέμματα.
Μηδενός εξαιρουμένου, αντικειμενικά και ανεξάρτητα ΜΜΕ δεν υπάρχουν και το κάθε ένα από αυτά ουσιαστικά εξυπηρετεί και προάγει τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη του και όχι την ενημέρωση.
Ο γείτονάς σου δεν είναι αυτός που δείχνει.
Αυτό που τρως δεν είναι αυτό που δείχνει.
Εσύ ο ίδιος δεν είσαι αυτός που δείχνεις.
Δεν υπάρχουν ιδανικές γυναίκες και ιδανικοί άντρες.
Δεν υπάρχουν ιδανικοί άνθρωποι.
Δεν υπάρχουν εμπνευσμένοι καλλιτέχνες.
Τα περισσότερα από όσα σου προσφέρει η τεχνολογία είναι κατά βάση επουσιώδη πράγματα με εντυπωσιακό περιτύλιγμα.
Τα τρία γουρουνάκια και ο Κοντορεβιθούλης είναι επιστημονική διατριβή μπροστά σ' αυτά που σου 'μαθε η εκκλησία.
Τα περί ισονομίας και ισοπολιτείας είναι παραμύθια και απλά νόμος είναι το δίκιο του οικονομικά ισχυρού.
Η υγεία σου βασίζεται στην τύχη και την ελεημοσύνη των πλουσίων.
Το αν θα αποκτήσεις ένα κεραμίδι βασίζεται στα "φιλεύσπλαχνα" τηλεοπτικά reality.
Καταλαβαίνεις λοιπόν -έστω και αργά- ότι ζεις σε ένα matrix, σε μια ψεύτικη πραγματικότητα, αποκομμένος ακόμα κι από τον ίδιο σου τον εαυτό. Σε βοηθάει κι η συγκυρία. Η κρίση απογυμνώνει το matrix. Του στερεί τα προσωπεία που επιστράτευε κατά καιρούς.
Κι εντάξει ως εδώ... Την διαπίστωση την έκανες κι όσον αφορά το πώς μπήκες στην πρίζα το πιθανότερο είναι πως την πάτησες όπως ο ποιητής: "A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω." Το θέμα είναι τι μπορείς να κάνεις ώστε τα παιδιά σου να μην μεγαλώσουν κι αυτά στην θερμοκοιτίδα με το βύσμα στο πίσω μέρος του κρανίου. Πολύ περισσότερο όταν οι περισσότεροι γύρω σου είτε -μακάριοι- δεν αντιλαμβάνονται καν την κατάσταση, είτε ακολουθούν την αρχή του "αφού δεν μπορείς να κάνεις τίποτα τουλάχιστον απόλαυσέ το".
Τελοσπάντων... Δεν ξέρω αν ακούγονται απαισιόδοξα όλα αυτά αλλά πείτε μου εσείς πως μπορεί να είμαι αισιόδοξος όταν για παράδειγμα συναντώ άτομα που θα ξαναψηφίσουν λέει ΠΑΣΟΚ γιατί μας έσωσε από την χρεωκοπία; Πως να δω λίγο φως όταν ακούω πως το πρόβλημα ήταν ο πανύβλακας ΓΑΠ και πως θα μας σώσει ο μεσσίας (και εξίσου πανύβλακας) Σαμαράς; Πόσα πρέπει να υποστεί αυτός ο λαός για να καταλάβει πως το θέμα δεν είναι τα πρόσωπα, ή τα κόμματα, αλλά οι πολιτικές και οι τάξεις που αυτά εξυπηρετούν; Πως μπορώ να ελπίζω όταν γνωρίζω κόσμο που βλέπει ως σοβαρή λύση τον διδάκτορα του αριβισμού και του βερμπαλισμού Κουβέλη και ως κιβωτό την αξιοθρήνητη φιλολογική του λέσχη των Τσιριμώκων (Μπίστης, Μαλέλης, Χατζησωκράτης, Ψαριανός & Σια);
Τι μας μένει λοιπόν; Να πάρουμε τα βουνά; Να μεταναστεύσουμε; Να πάρουμε τα όπλα; Κάτι πρέπει να κάνουμε πάντως όσοι αντιλαμβανόμαστε πως αυτό το σύστημα δεν είναι αντάξιο του ανθρώπου. Οι "βόλτες" στην Ομόνοια και το Σύνταγμα έχουν καταντήσει πλέον group therapy και λειτουργούν ως άλλοθι για τον προσωπικό μας εφησυχασμό. Πήγαμε, τα 'παμε, κάναμε το "καθήκον" μας, άντε και εις άλλα με υγεία. Αυτοί που βρίσκονται στην οργάνωση και την καθοδήγηση του κινήματος ας το συνειδητοποιήσουν κάποια στιγμή.
Βλέπω λοιπόν κάποιους 35ρηδες, 40ρηδες που είναι πλέον γονείς, να ξημεροβραδιάζονται στο twitter, στο facebook και στα λοιπά social media, αλλά και στα blogs και το internet γενικότερα. Μιλάμε για junkies του διαδικτύου και χιπστεράδες του κερατά με 200 tweets ημερησίως, κείμενα και σχόλια παντού και για τα πάντα, οι οποίοι μέσα σε όλα "προπαγανδίζουν" και την ιδιότητα του γονέα. Μιλάνε με ευαισθησία για τα παιδιά τους, προβληματίζονται για το μέλλον τους, έχουν ανησυχίες και αγωνίες για την ανατροφή τους, αλλά το ερώτημα είναι το εξής:
ΠΟΤΕ ΡΕ ΜΕΓΑΛΕ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ;
Αφού όλη μέρα είσαι μπροστά στην γαμωοθόνη. Μας δουλεύεις; Έχεις μήπως την εντύπωση πως το να τους εξασφαλίζεις τα προς το ζην είναι αρκετό; Καθάρισες;
Άσε την κλαψομουνίαση περί οικονομικής κρίσης και τις πίπες για τον καπιταλισμό και ασχολήσου λίγο με τα παιδιά σου. Παίξε, ζωγράφισε, συζήτα μαζί τους, διάβασέ τους ένα παραμύθι, πήγαινέ τα μια βόλτα... Αυτά έχουν περισσότερο ανάγκη. Αντί για 200 tweets γράψε 30 άμα θες να ικανοποιήσεις τον εθισμό σου το πολύ πολύ.
Ένα από τα βασικά συνθετικά του μεταμοντέρνου παραμυθιού που φέρει τον τίτλο "μαγκιά της φυλής" είναι αυτό περί ενός νεοέλληνα με ιδιαίτερα αναπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ. Τώρα θα μου πείτε εδώ βγάλαμε πρωθυπουργό τον ΓΑΠ και βάλαμε στην βουλή τον θίασο ποικιλιών του Καρατζαφέρη και δεν έχουμε χιούμορ; Σωστό κι αυτό. Δείτε όμως το εξής... [click to continue…]
Οι 3 ταινίες της σειράς Matrix έχουν συνολική διάρκεια σχεδόν 7 ώρες και κόστισαν 323 εκατομμύρια δολάρια. Αμέτρητες σελίδες "ευφάνταστων" διαλόγων, σεναριακά ευρήματα, καταιγιστικά οπτικά εφέ, η front line του Hollywood, δημοσιότητα, μάρκετινγκ και κακό, επιστρατεύτηκαν για να στηρίξουν ένα έργο που τελικά δεν κατάφερε να πει όσα ο Καβάφης σε 7 γραμμές!
"Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω."
Ένα πρόβλημα που επιτείνει το νεοελληνικό μπάχαλο είναι η έλλειψη συλλογικότητας, κοινής αντίληψης, η έλλειψη κοινών συστημάτων αναφοράς. Σωστά επισημαίνει ο Ράμφος: "θεωρούμε πως η οικογένεια είναι ο συνεκτικός μας ιστός και όχι το κράτος". Για το νεοέλληνα ουσιαστικά δεν υπάρχει γειτονιά, ομάδα, πόλη, κράτος. Η ευαισθησία και η αγωνία του φτάνει έως την πόρτα του σπιτιού του και σπάνια ξεμυτίζει έξω απ' αυτή. Η περιβόητη κοινωνικότητα του δεν είναι παρά μια επίπλαστη χαχανίαση που εξαντλείται σε χαζοχαρούμενες διασκεδάσεις και υποχρεώσεις επί του πρωτοκόλλου. [click to continue…]
Όνομα: Νίκος - τόπος: Αθήνα - email: varometro [at] gmail [dot] com. Γεννήθηκα τον Ιανουάριο του 1972 άρα είμαι Κομψόγναθος με ωροσκόπο Ρινόκερο. Έχω ιδιαίτερη καλλιτεχνική προτίμηση σε υπερήλικες Ρωσσοεβραίους και Άγγλους τροβαδούρους (Dylan, Cohen, Jagger), σε Ιρλανδοιταλούς ρόκερς κοντά στα 60 (Springsteen), καθώς και σε αποδημήσαντες ομοφυλόφιλους Πέρσες (Freddie Mercury). Περισσότερα →
