ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΡΑΚΙΝΟΙ!
{ 0 comments }
Θεέ μου...
Στις κινηματογραφικές τους υπερπαραγωγές μας δείχνουν μετεωρίτες να τους χτυπάνε, σεισμούς να τους ισοπεδώνουν, τυφώνες, εξωγήινους, πλημμύρες, φωτιές, ηφαίστεια, επιδημίες και γενικά όλα τα κακά της φύσης, να συμβαίνουν σε αυτούς! Κάνε σε παρακαλώ κάτι από όλα αυτά να βγει αληθινό και να γλιτώσουμε, μια και καλή, από αυτό το έθνος των κάφρων και παγκόσμιων νταβατζήδων! Να γλιτώσουμε από ένα έθνος που γιγαντώθηκε υπό ένα πέπλο δημοκρατικών αρχών, πίσω από το οποίο όμως πάντα κρύβονταν και κρύβεται ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, η εκμετάλλευση, η κακογουστιά, η κλοπή, η επιθετικότητα. Σε όλη την θλιβερή του ιστορία, το κράτος των ΗΠΑ έχει μόνο έναν πρόεδρο (Τζίμυ Κάρτερ), κατά την θητεία του οποίου δεν ήταν σε πόλεμο! Ακόμα και αυτό που αναφέρουν σαν πολιτιστικό τους προϊόν, η μουσική (jazz, blues, rock...), είναι 100% δημιούργημα των μαύρων, τους οποίους εκμεταλλεύτηκαν στυγνά. Αν δεν ήταν αυτοί, θα είχαν μείνει με την γελοία country μουσική τους! Ε ρε "αρμαγεδών" που τους χρειάζεται...
{ 0 comments }
Χαβ-USA...
{ 0 comments }
Έχετε δει το "Θεωρίες συνομωσίας" με τον Μελ Γκίμπσον και την Τζούλια Ρόμπερτς; Επιτρέψτε μου να μπω για λίγο στην θέση του πρωταγωνιστή και να διατυπώσω την παρακάτω θεωρία συνομωσίας: Στην πραγματικότητα δεν βγήκε ποτέ το Π.Α.ΣΟ.Κ. στην χώρα μας! Ποτέ δεν μας κυβέρνησε ένα σοσιαλιστικό κόμμα με αυτό το όνομα, ή μάλλον αυτό που μας κυβέρνησε και μας κυβερνάει δεν είναι παρά ένα κόλπο, ένα τρυκ, ένας δούρειος ίππος της δεξιάς! Πάντα σε αυτό τον τόπο δηλαδή, η δεξιά κυβερνούσε. Καταρχάς η σωστή γραφή είναι με ωμέγα και όχι με όμικρον, δηλ. Π.Α.ΣΩ.Κ.. Το Π.Α.ΣΩ.Κ. λοιπόν, εδώ και πολλά χρόνια, αποτελεί ένα πρόγραμμα της δεξιάς και της πλουτοκρατίας που αυτή υπηρετεί, για την αναδιανομή και την συγκέντρωση του εθνικού πλούτου στα χέρια των λίγων (περίπου 50 οικογενειών). Τα αρχικά σημαίνουν: Πρόγραμμα Αναδιανομής και ΣΩρευσης Κεφαλαίου. Οι πρωταγωνιστές (Ανδρέας, Σημίτης, Λαλιώτης, κ.λ.π.) δεν ήταν και δεν είναι τίποτε άλλο, παρά λυσσασμένοι δεξιοί ταγμένοι στην επιτυχία του προγράμματος.
{ 0 comments }
Μας λένε πώς η δίκη για την 17 Νοέμβρη δεν είναι πολιτική δίκη. Αναρωτιέμαι πως αυτή η δίκη μπορεί να μην είναι πολιτική όταν την περίοδο που δρούσε η οργάνωση:
1) Tα πολιτικά κόμματα τοποθετούνταν μετά από κάθε ενέργεια τονίζοντας μάλιστα τα πολιτικά κίνητρα και τους πολιτικούς υποκινητές!
2) Ποτάμια μελανιού χύνονταν από έγκριτους πολιτικούς συντάκτες για την ανάλυση των προκηρύξεων.
3) Στόχοι την οργάνωσης ήταν και άνθρωποι που συνδέονταν και επηρέαζαν άμεσα την πολιτική σκηνή.
Επίσης έχει ενδιαφέρον το εξής: Συνήθως σε δίκες με πολιτική χροιά, οι δικηγόροι αναλαμβάνουν πελάτες με παρόμοια με αυτούς ιδεολογία, για προφανής λόγους (αρχής, ηθικής, δεοντολογίας). Έτσι και σ' αυτή την δίκη από την μεριά της υπεράσπισης υπάρχουν δικηγόροι με σαφή αριστερή τοποθέτηση (Κούρτοβικ, Φυτράκης, Ραχιώτης, Αγιοστρατίτης κ.λ.π.) και από την πλευρά της πολιτικής αγωγής γνωστοί συντηρητικοί (Λυκουρέζος, Κατσαντώνης, Κεχαγιόγλου, Δημητρακόπουλος κ.λ.π.)
Τελικά το σύστημα έχοντας "και το μαχαίρι και το πεπόνι" και με ένα νομοσχέδιο made in USA, φανερώνει και σ' αυτή την περίπτωση τον παραλογισμό του...
{ 0 comments }
Όταν γράψεις ένα ποίημα,
άφησέ το από κάπου ψηλά να το πάρει ο άνεμος,
κλείστο σε ένα μπουκάλι και πέταξέ το στο πέλαγος,
χάραξέ το σε ένα απόμερο παγκάκι,
ψιθύρισέ το στο αυτί του ζητιάνου της γωνίας,
ζωγράφισέ το με χρώματα στο τετράδιο ενός παιδιού.
Τότε θα επιστρέψει εκεί που ανήκει,
Μόνο τότε θα γίνει δικό σου...
{ 0 comments }
Τελικά αυτός ο Αγγελέτος Κανάς, με τέτοια μέγαιρα γυναίκα, όχι μόνο στον Ε.Λ.Α. αλλά και στην Κου-Κλουξ-Κλαν θα μπορούσε να έχει ενταχθεί για να εκτονωθεί ο άνθρωπος! Προτείνω να του καταλογιστεί τουλάχιστον το ελαφρυντικό του "αβίωτου συζυγικού βίου".
{ 0 comments }
Ο Γιάννης Κοκοσούλας ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι του στις 22 Φλεβάρη του 2003, και δεν ήταν μεγάλος ούτε σε μέγεθος (ήταν χαρακτηριστικά αδύνατος και μετρίου ύψους), ούτε σε ηλικία (έφυγε νωρίς γύρω στα 50). Ήταν όμως και πάντα θα είναι, ένας από τους λίγους ανθρώπους του οποίου η μεγαλοσύνη στην ψυχή, στα αισθήματα και σε αυτό που λέμε ανθρωπιά ήταν έκδηλη με την πρώτη επαφή. [click to continue…]
{ 0 comments }
Δεν ξεσηκώνομαι, δεν ψάχνω, δεν ξεσπάω,
δεν προχωράω πίσω ή μπροστά,
κι όλα αυτά που θέλω ν' αγαπάω
δεν μ' ανατριχιάζουν πια...
Γύρω μου οι σκιές έχουν παγώσει,
κι έχω μείνει με το χέρι απλωμένο,
τι ήθελα να κάνω έχω ξεχάσει,
θα περιμένω...
ώσπου να θυμηθώ, θα περιμένω...
Λιώνουν τα μάτια μου στο φως της τηλεόρασης,
με νανουρίζει μια στριμμένη μελωδία,
όσοι περνούν στην χώρα της απόγνωσης,
παθαίνουν αμνησία...
"Αμνησία" - ΤΡΥΠΕΣ
{ 0 comments }
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που, ως αυτόκλητοι σωτήρες, επεμβαίνουν στη ζωή σου και κάτω από τον μανδύα της "ειλικρίνειας" και της "αληθούς φιλίας" σου λένε: "Συγνώμη, αλλά εγώ ότι είναι να πω, το λέω ευθέως! Δεν μπορώ να υποκρίνομαι, και αν βλέπω κάτι λάθος μ' αρέσει να το λέω χωρίς περιστροφές". Σαν πρόταση ακούγεται σωστή, αλλά τίθεται το ερώτημα: Και ποιος ζήτησε την γνώμη σου ρε μαλάκα; Ποιος έχει ανάγκη από το δικό σου σωστό, την δική σου αλήθεια; Από την στιγμή που επιλέγεις κάποιον για φίλο σου, πάει να πει ότι τον επιλέγεις και με αυτά που κουβαλάει και πιθανόν εσένα να σε ενοχλούν. Από την άλλη, αν δεν πρόκειται για άμεση φιλική σχέση, δεν νομιμοποιείσαι να προσπαθείς να επιβάλεις την δικιά σου αλήθεια σε κάποιον που δεν την έχει ανάγκη! Κατά την γνώμη μου αυτό το "εγώ τα λέω χύμα..." είναι χαρακτηριστικό μικρόψυχων, υπερφίαλων, εγωκεντρικών, ανθρώπων με κόμπλεξ, χωρίς ίχνος σεβασμού για την προσωπικότητα του άλλου, που προσπαθούν να ξεχωρίσουν από το σύνολο δραπετεύοντας, έστω για λίγο, από την ατέλειωτη εσωτερική τους μιζέρια και μικρότητα.
{ 0 comments }